ايرج جنتی عطايی

 شب آغاز هجرت تو
 شب از خود گذشتنم بود
 شب بي رحم رفتن تو
 شب از پا نشستنم بود
شب بي تو ، شب بي من
 شب دل مرده هاي تنها بود
 شب رفتن ، شب مردن
 شب دل كندن من از ما بود
 واسه جشن دلتنگي ما
 گل گريه ، سبد سبد بود
 با طلوع عشق من و تو
 هم زمين ، هم ستاره بد بود
از هجرت تو شكنجه ديدم
 كوچ تو اوج رياضتم بود
 چه مؤمنانه از خود گذشتم
 كوچ من از من ، نهايتم بود
 به دادم برس ، به دادم برس
 تو اي ناجي تبار من
 به دادم برس ، به دادم برس
تو اي قلب سوگوار من
 سهم من جز شكستن من
 تو هجوم شب زمين نيست
 با پر و بال خاكي من
شوق پرواز آخرين نيست
 بي تو بايد دوباره برگشت
 به شب بي پناهي
 سنگر وحشت من از من
 مرهم زخم پير من كو ؟
 واسه پيدا شدن تو آينه
 جاده ي سبز گم شدن كو ؟
 بي تو بايد دوباره گم شد
 تو غبار تباهي
 با من نياز خاك زمين بود
 تو پل به فتح ستاره بستي
 اگر شكستم ، از تو شكستم
 اگر شكستي ، از خود شكستي
 به دادم برس ، به دادم برس
 تو اي ناجي تبار من
 به دادم برس ، به دادم برس
 تو اي قلب سوگوار من

شب من پنجره اي بي فردا
 روز من ، قصه ي تنهايي ها
ماهي ام ، ماهي دور از دريا
 هيچ كس با دل آواره ي من
 لحظه اي همدم و همراه نبود
 هيچ شهري به من سرگردان
 در دروازه ي خود را نگشود
كولي ام ، خسته و سرگردانم
 ابر دلتنگ پر از بارانم
 كولي ام ، خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم
پاي من خسته از اين رفتن بود
قصه ام قصه ي دل كندن بود
دل به هر كس كه سپردم ديدم
 راهش افسوس جدا از من بود
صخره ويران نشود از باران
 گريه هم عقده ي ما را نگشود
آخر قصه ي من مثل همه
 گم شدن در نفس باد نبود
روح آواره ي من بعد از من
كولي در به در صحراهاست
مي رود بي خبر از آخر راه
همچنان مثل هميشه تنهاست
كولي ام خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم
كولي ام خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم